Адам Загајевски

ПРЕДМЕТ: БРОДСКИ

Молам да се запише: роден во мај,
во влажен град (оттаму мотив: вода),
наскоро потоа под опсада на армија,
чии офицери носеа во ранците
том од Хелдерлин, но, нажалост, немаа
време за лектири. Премногу работа на терен.

Тон – сардоничен, очај – вистински.
Постојано на пат, од Мексико до Венеција,
љубовник и говорител кој неуморно
агитира за својата непрактична партија
(нејзиното име: Поезија versus Бесконечност,
или ПВБ, ако некој претпочита скратеници).

Во секој град и во секое пристаниште
имаше свои агенти; понекогаш пееше стихови
пред ентузијастичката толпа која ништо
не разбираше – потоа уморен, палеше голоаз
на бетонскиот кеј а галебите кружеа над него
исто како над Балтикот, дома.

Преголема интелигенција. Омилена тема: времето
versus мислата, која гони фантоми,
ја оживува Марија Стјуарт, Дедал и Тибериј.
Поезијата требаше да биде како коњските трки:
коњите се диви, јавачите – од мермер,
целта – невидлива, се губи во облаците.

Молам да се запамети: иронија и болка;
болката одамна живееше во срцето
и сè повеќе растеше – толку,
колку што секоја елегија напишана од него
го љубеше егоистично и сакаше,
токму тој да биде нејзиниот херој –

но, Ве молам господа – трпение,
привршуваме – навистина не знам,
како да се изразам: нешто како нежност,
и насмевка, сосема срамежлива,
моментот на колебање, мекоста,
кратката пауза во аргументирањето.

Превод од полски јазик Звонко Димоски

 

 

ЗА МОЈАТА МАЈКА

мојата мајка не би умеел ништо да кажам –
како повторуваше, ќе жалиш некогаш,
кога веќе нема да ме има, и како не верував
ниту во „веќе“, ниту во „нема да има“,
како сакав да гледам кога читаше модерен роман,
ѕиркајќи веднаш во последните поглавја,
како во кујната, сметајќи дека за неа тоа не е
соодветното место, го вареше неделното кафе,
или, уште полошо, филети од бакалар,
како чека гостите да дојдат и гледа во огледало,
правејќи ја таа гримасата која успешно ја штитеше
да се погледне себеси вистински (што изгледа го
наследив од неа, како и неколку други слабости),
како потоа слободно расправа за работи,
кои не беа нејзино forte, и како јас несмасно
се препирав, како тогаш кога
таа се спореди со Бетовен, кој го губи слухот,
а јас реков, сурово, ама знаеш, тој
имал талент, и како сè ми прости
и како јас тоа го паметам, и како летав од Хјустон
на нејзиниот погреб и во авионот пуштија
комедија и како плачев од смеа
и од жал, и како ништо не умеев да кажам,
и сè уште не умеам.

Превод од полски јазик Звонко Димоски

 

 

ВО ТУЃАТА УБАВИНА

Само во туѓата убавина
има утеха, во туѓата
музика и во туѓите стихови.
Само кај другите има спас,
макар и самотијата да има вкус на
опиум. Не се пекол другите,
ако ги видиш наутро, кога
имаат чисто чело, измиено од соништа.
Затоа долго се думам, каков
да употребам збор, тој или ти. Секое тој
е предавство на некое ти, токму
затоа во туѓиот стих верно
чека студен разговор.

Превод од полски јазик Звонко Димоски

 

 

ПРОБАЈ ДА ОПЕЕШ ОСАКАТЕН СВЕТ

Пробај да опееш осакатен свет.
Не заборавај на долгите јунски денови
и на шумските јагоди, капките розе вино.
На копривите, кои методички ги обраснуваа
напуштените домаќинства на изгонетите.
Мораш да опееш осакатен свет.
Гледаше елегантни јахти и бродови;
еден од нив имаше долг пат пред себеси,
на другиот чекаше само солена ништост.
Виде бегалци кои одеа до никаде,
слушаше мачители кои радосно пееја.
Треба да опееш осакатен свет.
Сети се на миговите кога бевте заедно
во белата соба и завесата се заниша.
Врати ја мислата на концертот, кога бликна музиката.
Наесен збираше желади во паркот
а лисјата лудуваа над лузните од земјата.
Опеј осакатен свет
и сиво пердувче, изгубено од дрозд
и нежно светло кое талка и исчезнува
и се враќа.

Превод од полски јазик Звонко Димоски

 

 

СЕГА, КОГА ГО ИЗГУБИ ПОМНЕЊЕТО

Сега, кога го изгуби помнењето
и веќе можеш само беспомошно да се насмевнуваш
би сакал да ти помогнам – сепак некогаш
токму ти, како демиург, ја отвори мојата фантазија.
Се сеќавам на нашите патешествија, волнени облаци
пловејќи ниско над влажната шума во планините,
(во таа шума го знаеше секое патче), исто и
летниот ден кога се искачивме на врвот
од високиот морски светилник на Балтикот
и долго гледавме на бескрајното бранување на морето,
неговите бели плетки разресени како нитки за плетење.
Нема да го заборавам тој миг, мислам, дека и ти беше тогаш
трогнат – се причинуваше како да го гледаме сиот свет,
безграничен, дишејќи спокојно, син, совршен,
изразит и маглив истовремено, близок и далечен;
ја чувствувавме тркалезноста на оваа планета, слушавме галеби
заиграни во забавно летање
сред топлите и ладните воздушни струи.
Не умеам да ти помогнам, имам само едно памтење.

Превод од полски јазик Звонко Димоски

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

  • Address: P.O. Box 109
  • Str. Brakja Miladinovci nr.5
  • 6330 Struga
  • Republic of North Macedonia
  • Phone: ++389 46 786 270
  • Fax: ++389 46 786 280
  • Email: struga@svp.org.mk
Copyright 2020 | All Rights Reserved | Струшки вечери на поезијата
©