Овде, ноздрите нѐ печат

Од непознатата трева

Колку сега сме ние истите што

Времето го поминувавме покрај старото пристаниште

Колку е сина

Татулата што  постојано ни е пред очи

Дали е потемна  или посветла ?

Дали е истиот глас

Од тропање на  испуканите садови

Што ни зуи во ушите ?

Дали е таа ладовина што ја знаеме  или

прстите  в зори што шетаа  по

мазните колкови што ги оставивме ?

Навистина дали ориганото го искрвави нашето детство

Што започнуваше да чади среде бел ден ?

Дали ловориките беа  што ни ги гореа усните

Дали споменот е,  колку и болката

По ловоровиот пат што го познававме ?

Овде, квичејќи меѓу трњето,

Секогаш го поставуваме истото  прашање

Во овој град,  знаеме и јасно ни е како ден :

Дури и најбестрашната река

Еден ден се враќа во својот извор

Не е небото  туку ние сме тие што трепкаме.