Значи не си била никаде? Бев,

ама не никаде. Тоа можеше да биде Абхазија,

краината на првите букви, каде мажите

ставаат шини во ноќта, на ветрот, а потоа

се чудат. Во футролите чуваат слика

од таа розева со сино pin-up girl, другите

свети слики ги ставаат по ѕидовите.

Фрлаат со камења по гулабите, бесни

дека гулабот летнува и кружи, а потоа се враќа

кај себеси како ништо да не случило, не плашејќи се

дека повеќе нема да си се допадне. Тие се плитко

во кожата, потоа подлабоко во платното, а на крајот и

така доаѓа

таа pin-up, протресува и нема трага.

 

Превод: Ѕвонко Димоски