Тука нема ниеден млад човек

Дури светлината е безволна

Камењата, сенката, бувот се испреплетени

Во застанатото време

Ништо не видовме во ова племе

Во кое ја планиравме иднината

Освен врнежи и тажните вести за смрт

Сините сеќавања низ вените

Болката и заблудата

Обвиткани околу стеблото на

Старата лоза

Сите се заминати по патот на соништата

По северната светлина,

По војните за работа и умирање

Без да остави сенка  ниту  потомок

Зад него.

Остарени мајка и татко,

маслинов камен кој заборавил да се врти

И еден партал  безцелно што  лета од ветерот.

Тоа е сѐ.

После многу години никој нема да излезе оттука

Никој, ние само одејќи по погрешниот пат

Седнати на клупите на меаната со базен

Ги пееме бесмртните песни во ноќта …