Ме лутат прозорците во домот на другиот брег

од улицата, кој пенејќи се, плови надолу. Со часови

им ѕиркам на сосетките во тенџерињата во кои варат срценца

од врапчиња – така тато ги нарекуваше бубрезите во детството,

значи тогаш, кога мачките исчезнуваа и се враќаа

со промената на месечевата мена, со одгризано уво. Сега

веќе не кај мене – прозорците на приземјето се јавна куќа, во

сандачето

летоци со жени толку возрасни, колку што јас

никогаш нема да бидам, макар и да поминам на колена

од кујната до собата по издробено стакло.

На катот човек со кучешка муцка, или можеби

куче со човечко лице, никогаш не знам, со јадица

спушта стаклено око и ги ѕирка тие долу.

Ме лутат нивните прозорци. Претеруваат со тој животот,

како да не знаат дека воопшто не треба.

 

 

Превод: Ѕвонко Димоски