ЕГЗЕКУЦИИ, О, ДА БИДЕШ САМА, ОД МОЕТО „ЦАРУВАЊЕ“, ОЧАЕН ПСАЛМ, ЖЕНСКО ПИСМО

ЕГЗЕКУЦИИ

Доцна се родив, и со вишок години,
Мој Хамлете,
За да ти бидам мозолчава Офелија.

Својата коса како полегнато жито
Да ја распостелам по темните води.
Со своите залидани очи
Да ги вознемирам залиданите локвани.

Да се слизнам меѓу рибите, како на риба.
Како мртва школка да паднам на дното.
Да се заријам во песокта покрај љубовните остатоци,
Јас амфора, да се сплетам со морските треви.

Повеќе би сакала фустанот да ми го соблечеш,
Крај нозете да ми падне како лисје од топола –
Која ветрот одеднаш и без прашање ја тресе,
Како да не прави ништо.

Побрзо би ја посакала таа егзекуција,
Вечноста на твоите раце на мојот врат.

Превод од српски јазик Бранко Цветкоски

 

 

О, ДА БИДЕШ САМА

О, да бидеш сама,
Без твојот ôд, твојот глас…

О, да ја чуеш тишината како растот на
Темниот цвет во аголот од собата.

О да бидеш насред молкот на нештата и умот.

О, да бидеш сама,
Без твојот ôд, твојот глас…

О, да го чуеш само чукањето на своето срце.
Да тихуваш како печурка насред влажна шума.

О, да се испружиш преку креветот
Како скршена гранка.

О, да бидеш залепена за тишината
Како лист за влажен асфалт.

О, да бидеш сама,
Без твојот ôд, твојот глас…
Покриена, обвиткана со тишината.

О, да ја чуеш ноќта како се згуснува.

О, да лежиш сама, будна,
Додека месечевиот зрак паѓа на креветот
Како ладен меч.

О, да ја чуеш тишината како крик од утка.

О, да бидеш без твојот ôд, гласот на твоето тело
Како во гроб положена.

Превод од српски јазик Никола Кукунеш

 

 

ОД МОЕТО „ЦАРУВАЊЕ“

По Адам Загајевски

Историјата на самотијата е долга.
Се состои од низа поединечни,
Си личат една на друга како тревки.
А сепак секоја во срцето си има
Свој глушец или крт.
Секоја зборува на еден од мртвите јазици.
Како што езерото зборува со својот молк.
Вистината е тука некаде.
Се прикрадува како самраците
Меѓу древните стебла.
Кои наликуваат на луѓе.
Но тие се отсутни.
Со нешто зафатени.
Добро е што е така.
Можам да се завртам
И да ја видам шумата како чекори по мене,
Нога пред нога како месечар во сон.
Се случува тоа пред зори
Додека маглата во прамени,
онаа што потсетува на маглина,
Се чади и крева кон сонцето.
Остануваат само засеци,
Искинати завеси,
Низ кои можеш да се протнеш
Од онаа страна,
По својот животопис.
Додека стеблата сѐ уште сонуваат
И тревата сонува.
Се случува како на јаве.
Без жалење.

Превод од српски јазик Никола Кукунеш

 

 

ОЧАЕН ПСАЛМ

Живеам во држава Очај
Во Очајград
Меѓу очајни луѓе
Јас очајна
Го гушкам очајниот сакан
Со очајни раце
Му шепотам очај-зборови
Го љубам со очај-усни.

Од очај правиме деца
Во очај ги давиме –
Со очај ги клукаме
Очаенчињата наши
За да го продолжат родот наш очаен
Името наше очајно да го продолжат
Очајни деца да раѓаат
А тие уште поочајни
итн.

Зашто Бог на очајот владее со нас
И неговите очај-пратеници
Со очај алатки
Што нашите куќи со очај ги варосуваат
Прозорците со очај ги прекриваат
И вратите ги оковуваат со него
Кревајќи очај-ѕидини околу нас.

Проповедајќи очај-вера
Го собираат бериќетот и ќарот
Нѐ учат на Свет Очај.
Со кој ќе заслужиме живот вечен
За да воскресне човечкиот род
Очаен –

Јагне што талка
Ни стреа, ни пат да најде
Зори и утра
За век и веков.

Проклета да си рако бедна
Која ова го запиша во летото Господово 2013

Превод од српски јазик Бранко Цветкоски

 

ЖЕНСКО ПИСМО

Не сакам да бидам послушна и кротка.
Мазна како мачка. Приврзана како куче.
Со стомакот до заби, со рацете во тесто,
Со брашносано лице, со срцето-јаглен,
И со неговата рака на мојот задник.

Не сакам да бидам знаменце за добредојде
На неговиот куќен праг.
Ниту змија чувајкуќа под тој праг.
Ниту змија, ниту Ева, од приказните за Постанокот.

Не сакам да шетам меѓу вратата и прозорецот,
Да ги наслушнувам и насетувам
Чекорите на ноќните шумови.
Не сакам да го следам оловното поместување на
стрелките,
Ниту паѓањето на ѕвездите –
За тој пијан во мене да заринка како слон.

Не сакам да бидам вдената со гобленски бодеж
Во семејната слика:
Крај каминот со клопчиња-деца,
Во градината со кученца-деца.
Пак, јас како дрво-ладовина.
Пак, јас како зимски пејзаж;
Статуетка под снегот
Во венчаница со набори и со ленти
Ќе одлетам во небото.

Алелуја! Алелуја!
Не сакам младоженец.
Сакам побелена коса, сакам грпка и котар,
Па да тргнам во шумата,
Да берам јаготки и да собирам суварки.
Да биде сѐ зад мене,
И насмевката на она момче
Некогаш многу мило и незаменливо.

Превод од српски јазик Бранко Цветкоски

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

  • Address: P.O. Box 109
  • Str. Brakja Miladinovci nr.5
  • 6330 Struga
  • Republic of North Macedonia
  • Phone: ++389 46 786 270
  • Fax: ++389 46 786 280
  • Email: struga@svp.org.mk
Copyright 2020 | All Rights Reserved | Струшки вечери на поезијата
©