НЕ МОЖАМ ДА ТЕ ПРЕЖАЛАМ, СОНЕТ, БРАТСТВО И СЕСТРИНСТВО, ГИ САКАМ ИСПЛУКАНИТЕ, СТРОФИ ЗА ЈОВ

НЕ МОЖАМ ДА ТЕ ПРЕЖАЛАМ

Не можам да те прежалам, зашто твојата болка трае
Во моето месо. Во секој збор што го изговарам
Во секое залче од горкиот леб. Не можам
Повеќе да чекорам низ алејата, ни да пијам од чистиот извор
Одамна мајките ги симнаа превезите и ги распуштија
Бујните коси, одамна јасенот се поли со нов лист
Само јас не можам да те прежалам, и долго веќе те
Сретнувам во сништата, во бистрите горски очи.

Не можам да те прежалам во зимските предвечерја
Кога Богородица во родниот крај разговара со овчарките
Поминаа стотина лета од речениците кои се изговорени
Езерата се одмрзнаа и пролетта шуми низ круните
А јас чекам да ми се јави непознат гласник
Да ме осветли вечерната ѕвезда со леден сјај
И како да се појми оваа ентропија на љубовта. Која мижурка
Како знак на рунолист врз голите студени врвови.

Не можам да те прежалам во честичките, во морските
бранови кои ги оплакуваат сртовите на телото и летото.
Колку подолго трае летото, толку побргу телото влегува во есен, во темна песок
Разбојниците од друмот ги опљачкаа моите златници
Па песните денеска ми ѕвечат како скршен бардак
Наместо дукатите сега тука се долгите дождови, студените ветрови
Облекувам наметка од молк во чекањето на непознатиот гласник
На вечерната ѕвезда да ме осветли со леден сјај.

Превод од босански јазик Игор Исаковски

 

 

СОНЕТ

Во посмртниците на Ослободување
откривам дека умрела Ф.

Беше најубавата девојка на сараевскиот
Филозофски факултет, генерација 1974.
Мојот цимер во студентскиот дом
Пиеше ден и ноќ поради неа,
но таа еднаш ми кажа
„Ти мене повеќе ми се допаѓаш”

Немаше љубов меѓу нас.
Еднаш ја галев
во Вилсоновото шеталиште, на засенчена клупа
Ме праша:„Ќе ми посветиш ли песна?”
„Кога би имал талент” одговорив,
„на твоите нозе со задоволство би им посветил сонет
Зашто врвниот склад бара
совршена форма”

Таа радосно се кикотеше.
Не ја видов повеќе од триесет години
Слушнав дека имала неколку
Неуспешни бракови. Кутро дете
Никнато и заминато во времињата на страдања и болка.

Сношти размислував за римуваната форма
Но сѐ што успеав да начкртам
се овие неповрзани реченици
Кои се римуваат со земја
Кои се римуваат со трева.

Превод од босански јазик Игор Исаковски

 

 

БРАТСТВО И СЕСТРИНСТВО

Кога одново би се родил
и би можел да избирам, не би го избрал
овој јазик, ни ова занимање

Ни овој знак на вера, ни оваа вера
без надеж. Не би прифатил
Убијци да ме учат на правдина

Не би го избрал ова време
ни оваа земја во која утеха
нема. Ни овие браќа кои ме

продадоа. Ни овој народ што
Своите синови му ги принесува на телето
од злато. Би го фрлил своето

Име. Единствено повторно
Би те избрал тебе, која во секој
ден илјада пати те допирам

со поглед од посветеност и сјај

Превод од босански јазик Игор Исаковски

 

 

ГИ САКАМ ИСПЛУКАНИТЕ

Ги сакам лудите, кои први вреснаа
не сметајќи што ќе добијат, што ќе загубат
Оние кои секогаш се во малцинство. Кои
Стоеја настрана на концерт и на стадион
Кога толпата бараше бесилка и крв.

Ги сакам будалестите кои не го чекаа крајот
за да земат збор. За нив е
кладата спремна, непрестајно тлее
Секогаш ги чека намрсено јаже,
подмачкана гилотина, скован крст.
Во овој час се ѕидаат илјада затвори
за неколкумина од нив.

Ги сакам будалите кои го премолчеа гласот
на претпазливите, кои први ја ставија главата в торба
(и сѐ уште таму ги чуваат)
зашто не можеа мирно да го гледаат злото.
Ги сакам чакнатите кои ги проколнаа изведувачите
на кревање ѕид, на уривање мост.

Ги сакам исплуканите, исмеаните,
Оние кои не се осврнуваа на формата
Кои се кренаа против римската власт
на националниот рај, оние од кои се
одрекоа браќата, кои ги оставија жените
на кои им затаија учениците, ги осудија свештениците.

Тие ни го осветлуваа патот.

Превод од босански јазик Игор Исаковски

 

 

СТРОФИ ЗА ЈОВ

Зошто господе ми даде да пишувам
Да запишувам и помнам што треба да се заборави
Да живеам во тесно и мало а да тежнеам кон повисоко
Под ова сурово сонце, ова сиво небо.

Зошто господе ми даде илузија да се надевам
Да царувам во синило, во облаци да кралувам
Кога знаеше дека ќе паднам и уште паѓам
Во кратериве остри во кои зима царува.

Зошто господе ми даде слабост солзи да лијам
Секој праг да го пречекорам, без обѕирање
А сѐ што градев и ткаев му го препушти на посилниот
Чија алчност е поголема а благородноста помала.

Зошто господе ми даде способност да љубам
И мојата љубов со години ко Нијагара да се пени
Зарем не ќе ми беше подобро во небесниот карантин
Во чија белина траат презрените и нељубените.

Пред чија врата ме пушти додека очајот ромори
Со тело кое не лета и со душа која како чад се извива
Зошто не ме остави на сурата херцеговска гора
Која и на Илинден е прекриена со покров од слана.

Превод од босански јазик Игор Исаковски

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

  • Address: P.O. Box 109
  • Str. Brakja Miladinovci nr.5
  • 6330 Struga
  • Republic of North Macedonia
  • Phone: ++389 46 786 270
  • Fax: ++389 46 786 280
  • Email: struga@svp.org.mk
Copyright 2020 | All Rights Reserved | Струшки вечери на поезијата
©