Аленка Јовановски – МАЈЧИН ЈАЗИК

Како дете мајка ми не зборувала на јазикот
на својата мајка, туку на јазикот на оние кои ја убиле.
Дури и се смеела, се надевала и тажела во јазикот на убијците.
Упаѓале средноќ, со црни бради и остри ножеви
и си ја присвојувале куќата.
 
Мајка ми никогаш до крај не ги кажува последните нешта,
се плаши да зборува за нив.
Дури и панталоните, таа преодна работа, ми ги скрои
во јазикот, измерен според некој друг
(затоа моите панталони се навидум бесконечни:
а всушност секогаш претесни, предолги, погрешен крој).
 
И така јас, ќерка ѝ, сум присилена да голтам туѓи јазици,
да перам леб во туѓина и на туѓинци да им перам алишта.
За да сум чиста и сита, мора да сум гладна и гола.
За да сум гола и гола, мора да сум поставена пред ѕид,
да се удрам од бескрајниот факт на бетонот.
 
Затруениот јазик го шири својот тивок и таен живот:
го чувам во лебни трошки, го пробувам во скинати конци,
џвакам дупки во ткаенината,
таа жилава, груба обемност, таа жива смеса од прав и вода –
 
го сознавам кога другото и своето до крај се мешаат,
кога не знам повеќе која сум
ако сум воопшто некоја –
и сите сме роднини, толку сами,
без граници за она што низ вратата
продира во јазикот –
а кој, ако воопшто некој,
да му ги земе
(а како да му ги одземе)
ножевите и трагите од ужасот?
 
Мајка ми што ја нема повеќе, тогаш го отвора јазикот.
Лиже крв и измет од младенчиња.
ги тенчи срцевите комори и ги цели стомачните рани,
ѕидови топи, и врати и прозорци.
Рапавиот мускул нежно ги буди:
оние што цело време кенкаат
и оние што однатре се соѕидани во сонот.
 
Препев од словенечки јазик: Лидија Димковска