Хуан Октавио Пренс – ПРОКРУСТ 22

Стигна времето толку стравотно.
Со првите сенки на самракот
се сместува крај познатите патчиња.
Залудно го чека чекорот на нови жртви.
Тие одбрале
(има ли друго објаснување?)
скратени патчиња, а тој мора да ги открие.
Но неговиот чекор е сè побавен,
може не му гледаат очите?
Излишно е да се зборува за неговата глувост.
Истрајност пред сè: да не се изгуби надеж.
Му останало нешто од неговата несигурна мудрост:
Да се врати уморен и совладан од сонот
(што е можно подоцна)
за да не мисли и веќе заспан да се спружи
врз неговата ветва постела.

Превод: Никола Ѓелинчески