Јустина Баргиелска – СТАРА ЗГРАДА

Ме лутат прозорците во домот на другиот брег
од улицата, кој пенејќи се, плови надолу. Со часови
им ѕиркам на сосетките во тенџерињата во кои варат срценца
од врапчиња – така тато ги нарекуваше бубрезите во детството,
значи тогаш, кога мачките исчезнуваа и се враќаа
со промената на месечевата мена, со одгризано уво. Сега
веќе не кај мене – прозорците на приземјето се јавна куќа, во
сандачето
летоци со жени толку возрасни, колку што јас
никогаш нема да бидам, макар и да поминам на колена
од кујната до собата по издробено стакло.
На катот човек со кучешка муцка, или можеби
куче со човечко лице, никогаш не знам, со јадица
спушта стаклено око и ги ѕирка тие долу.
Ме лутат нивните прозорци. Претеруваат со тој животот,
како да не знаат дека воопшто не треба.

 
Превод: Ѕвонко Димоски