Сачид Анандан – ПОТОА НЕНАДЕЈНО

Се видов себеси меѓу мртвите,
како си го кријам лицето под чадор на дождот,
во црна наметка,
како вечерна сенка.
Сакав да запеам песна, чудна песна
за коњи, кранови и бродови,
проста песна без цвеќиња и птици,
без изгрејсонца и љубовни случки.
Но усните ми беа зашиени цврсто;
ушите, полни со земја.
Потоа, ненадејно, сонцето изгреа.

Препев од англиски јазик: Зоран Анчевски