ПЕСНА НА ИЗГОВОРЕНИОТ КРИК, ТРИ СОНЕТИ, 9, УМЕТНОСТА НА ТРУБАДУР, ТРИ СОНЕТИ, 7, ВЕНЕЦ ОД ОЛЕАНДЕР

ПЕСНА НА ИЗГОВОРЕНИОТ КРИК

Дури и ако молкот ни е намерен договор,
искусувајќи ја целосната тишина,
ќе откриеме дека светот, небаре одговор,
ќе ни испрати саде ветрец лек.

Тишината е само еден гибел
во претераниот обеспокоен премет.
Бесполезно е кутијата да ја затвориш,
секогаш ќе остане капка далга:

И после сѐ, ако увото се помири
и слободно летне за да насети што има тука,
доброќудните бранови ќе ги засвири
и на морето звучната упорна поука.

И слушајќи ја вревата анестетичка
незамислива висока нејзина содржина,
в час, приказната атмосферска
ќе ја повлече главата навестувајќи ја замката:

Превод од каталонски јазик Наташа Сарџоска

 

 

ТРИ СОНЕТИ, 9

В око смртта му се врежа.
Оттогаш досега, мрачно болежлив,
неговиот поглед е од згмечени маслини мрежа:
црни, мртви, тмурни и снемоштени.
Ниту јачат повеќе! Ни копнеж по стража.
Стаклени речиси кршливи,
та и секоја солза се воздржа,
згмечени маслини суви, душа испостена.
Сите го чекаме денот, кога за’ржа
течението од маслинката исцедена
и болката закотвена длабоко кога с’ржа.
Ќе му ја лижеме и главата и ставата!
А дотогаш, смесо маслинова, ќе се кршиш и ломиш,
со маслинови голушки, наместо со покој очи да полниш!

Превод од каталонски јазик Наташа Сарџоска

 

 

УМЕТНОСТА НА ТРУБАДУР

Секогаш знам јас можам – ако сакам – да трубам таму,
да жнеам низ викотниците со свила:
го мерам бликот пред чекорот
и потем го чинам, токму, спротивното.

Би можел да је преминам подмолноста со жестина,
следејќи ги побудите на самотникот во празнотија
низ прооди полни со неприродна темнина
кои згаснуваат во календарските посланија.

Би можел да се ѕверам од работ удолу понорот
љубејќи ја љубовта на оние кои скокаат таму.

Превод од каталонски јазик Наташа Сарџоска

 

 

ТРИ СОНЕТИ, 7

Не е чудо што премре.
Во тоа дувло венерично,
само со ветерот од собното ладало
и со палминиот лист етерот го зовре.
Сѐ беше застоено во просторот:
густа тешка пареа, мирудии,
спокоен чад, кроток поглед преполн сјај,
љубомори меѓу Персија,
и дивите џунгли на Парагвај,
крик на папагал, и очај.
Трагедијата се резимира
на беспаќето прозаично.
И насреде мозаикот, лично
музата неподвижна, апоплексична.

Превод од каталонски јазик Наташа Сарџоска

 

 

ВЕНЕЦ ОД ОЛЕАНДЕР

πικρο-δάφνη

Неговата слава и фама го досегнаа врвот
кога тој со ловоров венец се овенчал
и постојано на глава го носеше, и покажуваше:
бујна награда за успехот што му останал
и кој во времиња незартени не се пропишуваше.

Штом зеленилото својот раскош го свенува
и победата, вене, и мине,
тој угледот зад себе го губи,
без внимание ниту прочуеност;
безметежната студенокрвност се куди.

Од таа неповторлива апотеоза
се храни себеси и го цеди својот слад:
лижејќи ги лисјата суви – раните –,
на дувлото декадентниот пад.
Од венецот, сал дршката останува.

И со утеха тој само забележува
дека го совладало, далечно и впиено, чемреењето
дека гранката не е ловорова, туку олеандрова,
дека ниту оддишка не му носи јадосувањето
а горчливиот ловор, отровен, убива.

Превод од каталонски јазик Наташа Сарџоска

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

  • Address: P.O. Box 109
  • Str. Brakja Miladinovci nr.5
  • 6330 Struga
  • Republic of North Macedonia
  • Phone: ++389 46 786 270
  • Fax: ++389 46 786 280
  • Email: struga@svp.org.mk
Copyright 2020 | All Rights Reserved | Струшки вечери на поезијата
©