СВЕЖИНАТА НА ЧАКАЛТА ПРИ ТВОЕТО МИНУВАЊЕ, ПЕСНА ЗА УБАВИНАТА, ВИДОВ МАЛО ЖИВОТНО КАКО ЈА МИНУВА УЛИЦАТА

СВЕЖИНАТА НА ЧАКАЛТА ПРИ ТВОЕТО МИНУВАЊЕ

Првата приспивна песна за мојата генерација

1.
Плачи, плачи, оти ќе ти купам пластично срце,
сребреникав и чист бајпас, минијатурен рентген апарат,
минијатурен апарат за зрачење со кобалт, скалпел.

Плачи, плачи, под темелот на куќата за тебе кријам купишта дрвени апчиња, делфин, опашка од слон, три еребици и дијамантска гуска.

Плачи, плачи оти ќе ти дадам мала маска од бубачки, еден Молотов коктел,
оснежена тигрова кожа закрпена со самур, пресечен прст, митралез, мрсна овошка,
износена пижама, главица кромид, мајмунска нога, шепа од носорог

мало ракче насликано на обетка, баш несреќа: токму така.
Плачи, плачи, насекаде ќе се зајмам и ќе ти купам убаво перче од камилски влакна, бубрег, џигер, три доктори кои
ќе те оперираат од полипи на потколеницата.
Плачи, плачи, ќе се разболеш од рак, ќе јадеш, цијанид, ќе пиеш,
цијанид, ќе дишеш, цијанид, ќе повраќаш, цијанид, ќе купуваш билети за театар,

за родео, за балет. Ќе одиме на опера и на кино. Ќе пукнеш, твоето срце
ќе пукне.
Плачи, плачи, еден милион мртовечки сандаци може да се соберат токму во 162 страници од книга,

еден милион мртовци ги собира во мојот ум, ќе ги купам, ќе ја купам за тебе.
Плачи, плачи, ќе ти купам еден претседател, еден парламент, едно училиште, асфалт

по кој ќе газиш, ќе ти купам патишта на кои ќе газиш на асфалт
на кои ќе одиш на лекар, на кои ќе ти мирисаат нозете,
ќе ти купам ливада само за тебе на која ќе одгледуваш диви авиони,
да ја кротиш смртта, плачи, плачи ќе ти ја купам смртта за да се искачиш на неа, да патуваш со неа, да ја именуваш, да ја наречеш:
Мирабела.

2.
Овој е Супермен, ова е зборот уживање, целосен,
вертикален. Овој е историја, оваа е меморија, овој е фалшивиот
и фалшива примена.

Ова сме ние, ова се другите, ова се тие кои убиваат.
Ова е Франција, онаму е Медитеранското Море, онаму е Англија, Германија,
САД и Русија, Кина и Северна Кореја.

Сите овие се врзани, се идентификувани, меѓусебе поврзани, зборуваме за гнев.
Погледај внимателно и зад секој од нив ќе ја видиш: смртта.
Ова е сварено јајце, ракавица, килибар, мртов јазик,

учебник по хемија, тетивата, клучната коска, печатот, слободниот печат, окупираниот печат, пресата за месо, пресата за грозјето, пресата. Гледај внимателно
и ќе ја видиш: смртта.

Ова се гробиштата, ова се тие кои ги оплакуваат гробиштата,
ова се тие кои ги ослободуваат гробиштата. Стој!
Не мрдај. Ставив рака на твоето рамо. Гледај внимателно:

Превод од романски јазик Димо Н. Димчев

 

 

ПЕСНА ЗА УБАВИНАТА

Студеше и ветар дуваше и јас извалкан
на тоа глупо сонце како јазовец на стража кај дувлото,
мирис на сенф, сред светот. Студеше и слушнав чавки
гракајќи за живот а видов и луѓе кои вдахновено зборуваа за риби
на пат за дома. И ти денес полниш 39. Се чувствував болен и бессилен
а ветерот дволичник ми чепкаше во болеста однатре принудувајќи ме да кашлам и да плукам.
Како ли се прпелкаше во мене.
Заедно ги гледавме брановите, заедно живеевме
во големи несреќи и неколку радости во чудниот ритам на твојата крв.
Под глупото сонце, млако. На денешниот ден помислив на твојата убавина.
во таа брчка што ја носиш под модриците околу очите,
под пластот кожа на љубовта и светлината (леле колку бесмислени зборови)
кои те прават друго нешто.
Си ги погледнав нозете, си ги видов несигурноста и ронливиот асфалт и почувствував
нешто друго.
Шетав по тивки улици сретнав и мачки-скелети, потоа појдов во центарот на градот
и истите тие мачки се катереа по зградите. Ти полниш денес 39, денот е краток
а преку ноќ се собираат красти,
в град, а јас знам само толку: твојата убавина е исто толку реална како и асфалтот, како болеста, како сонце со мирис на сенф, твојата убавина грака за животот и ми
зборува за рибите.
Шетам, значи, низ овој град и ја фалам твојата убавина, мојата љубов, фалам и пеам,
дури до разденување едно портокалово сонце со глупи птици, со сиви луѓе и асфалт
на кој газиме
сѐ дури смртта не ме раздели. А твојата убавина е маглата и воздухот и облакот преку кој сé преживеа. Убавината е твоја оти без тебе и ниту по тебе нема да има живот.

Превод од романски јазик Димо Н. Димчев

 

 

ВИДОВ МАЛО ЖИВОТНО КАКО ЈА МИНУВА УЛИЦАТА

Видов мало животно како ја минува улицата.
Одеше како да требаше да стаса некаде.
Дали уште ме сакаш?
Ми купи ли патики за тенис? Стоев неколку стотици часа со тие патики
на улица, во канцеларија, на часови, на клупи по парковите и по кафеани …
Стоев како да не требаше никаде да појдам.
Си мислам едно време да ти кажам добар збор,
па цело време си мислам што да ти кажам
а добар збор нема на моите усни.
Знаеш, кога имав шест години ме одведе мама в град да се слика со мене,
како да знаеше дека тоа момченце нема да живее долго,
дека треба барем ликот да му остане.
Го следев тоа мало животно неколку десетици метри,
дури изгледаше дека знае што прави па му завидував.
Еж на улица,
стар и истоштен еж, огромен. Плачеше.
Си легнав со ежот на гради.
И ежот исплашен и јас никако да заспијам, се разбравме некако и заспав.
Ти ми рече дека ’рчевме и јас и ежот.
Се скинаа патиките од тебе и ужасно смрдат иако уште ги носам, по сонце или дожд.
Мислам дека малото и диво животно е она кое нема каде и зошто да оди.
Ме сакаш ли сѐ уште? Утре ќе ги фрлам овие патики,
Ама денес ќе ги задржам, толку тешко ќе се одлепат од нозете.

Превод од романски јазик Димо Н. Димчев

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

  • Address: P.O. Box 109
  • Str. Brakja Miladinovci nr.5
  • 6330 Struga
  • Republic of North Macedonia
  • Phone: ++389 46 786 270
  • Fax: ++389 46 786 280
  • Email: struga@svp.org.mk
Copyright 2020 | All Rights Reserved | Струшки вечери на поезијата
©