Васко Граса Моура – Лауреат 2004

Pоден е во близина на Порто, но сега со седиште во Лисабон, Васко Граса Моура е најреномираните преведувач на поезија во Португалија, добитник на големи награди за неговите интерпретации на Дантеовата Божествена комедија (1995) и сите сонети од Шекспир (2002), како и за неговиот превод на Петрарка, Готфрид Бен, Рилке, Шејмас Хини и други. Некои песни медитираат на уметност и музика, други се инспирирани од историски и книжевни личности, па дури и интензивно лични песни поврзани со големи, хуманистички проблеми. Поетска традиција, повеќе од тематски предмет, се рефлектира во пишувањето на поезијата, поетот ја ревитализира ренесансната метрика и римски шеми навлезени во Португалската поезија од Италија. Како поет, се прослави со книгата Модус што се менува (1963), по која следеа, меѓу останатите, Англиска седмица (1965), Декември и други песни (1976), Рецитативи (1977) Инструменти за меланхолијата (1980), Концерт во поле (1993), Семејни сонети (1995), Песни со личностш (1997), Тестамент на вгм (2001). Како раскажувач ги објавил: Четшри последни песни (1987), Бродолом на Сепулведа (1988), Заминувањето на Софонизба во шест и дванаесет наутро (1993), Смртта на Никој (1998), Љубов моја, ноќе беше (2001). Како есеист, ги објавил книгите: Луис де Камоеш: неколку предизвици (1980), Повеќе гласови (1987), Портрети на Изабел и други обиди (1994). Освен тоа, објавил и две пиеси: Смена на момчињата на удар (1987) и Актот на Мофино Мендес (1994); еден дневник: Проживеани околности (1995); три книги хроники: Хартии од дневник (1997), Против Бернардо Соареш и други опсервации (1999) и Страници од Порто (2001); и една книга за деца: Чизмите на наред- никот (2001). Како преведувач, Васко Граса Моура ги има преведено, меѓу останатите, Шекспир, Рилке, Гарсија Лорка, Валтер Бенјамин и Нов живот и Божествената комедија од Данте Алигиери. За последната ја има добиено наградата Песоа во 1995 година.

mk_MKMK