Секој против себе. Заборавени забораваме.

Халуцинираме. Јазикот е среќно закопан.

Пласт по пласт. Во метафора. Во ништо.

 

Потопот врв доживува. И го чека Бога. Да заборави.

Вѕидан во топлиот седимент на тебе-мене.

 

Од ништо не стравуваме. Слободата е непријатно ништо.

Сеќавањата си ги откриваме, ама не се сеќаваме.

 

Полека, полека стануваме забранета песна,

космичко лепило и десетта димензија.

А ти само сакаш да бидеш заборавена.

 

Заборавени забораваме.