Навечер

се отвора моето тело, бавно

како тридимензионална картонска сликовница

од која никнат

дрвја, згради, Сонце, планини, луѓе

наутро се затвора

а од мене се уште штрчат

гранки, прозорци, сенки, карпи, дланки