Кога некој скитник, со прстот во песокот

 црта покрив, оџак, прозорци кои светат и дење

 а воздухот почнува да се бранува и ги брише линиите

 но тој црта и врата, а влажните зрнца се топат и распаѓаат

 и кружна ограда за да го обележи дворот

 во кој сенките го одржуваат спокојот на земјата

 

 И кога љубовникот, допирајќи го другиот

 исцртува невидливи засолништа по неговото тело

 и се склопчува внатре, како скитникот во веќе развеаната куќарка

 која бива сѐ поблиску до средиштето на светот

 

 Тогаш има ветер и надеж

 

 Тогаш има ветер

 

  и надеж